อัลมิตรา
แทบทุกครั้งที่ฉันเดินกลับบ้าน ฉันต้องเจอเธอคนนั้นระหว่างทาง
เธอจะนอนขดตัวบนลังไม้แคบ ๆ เนื้อตัวสกปรก ผมเผ้าเป็นกระเซิง
บางทีก็มีเศษอาหารเกลื่อน มีกระเป๋าผ้าดำปี๋เหมือนผ้าขี้ริ้วหนุนหัว
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอไร้ที่พักพิง อาศัยเก็บของตามขยะกิน
ไม่ไกลจากจุดนั้น ก็จะมีแผงทำกรอบพระ ฉันเคยถามช่างทำกรอบพระว่า
รู้ไหมว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน มาอยู่นานหรือยัง
คำตอบคือ อยู่นานแล้ว ไม่รู้ใคร
ถ้าดูจากสภาพภายนอก อายุของเธอคงมากกว่าฉัน ดูกระเซิงเหลือเกิน
แต่ถ้าขัดคลาบไคลออก ก็อาจไม่ใช่ก็ได้
เส้นทางที่ฉันต้องผ่านก่อนที่จะถึงจุดที่เธอพำนักนั้น ต้องผ่านตลาด
และฉันก็อาศัยการเดินกลับบ้านซึ่งเป็นการออ
1732
2
0
หน้าส่วนตัว
