ผู้สัญจร
เขาเขียนกลอนหวานหยดจนมดลื่น
กลอนพื้นพื้นอย่างเราดูเงาหัว
จะกระดิกเขียนต่อก็กลัวกลัว
ตาก็มัวใจก็หายแทบตายลง
เขาเขียนกลอนฝากรักดูหนักแน่น
มองถึงแก่นแทนใจใครประสงค์
กลอนของเราริบหรี่ในซี่กรง
ออกงงงงงวยงวยใครช่วยที
เขาเขียนกลอนอ้อนกันวันละหน
เหมือนสายฝนหล่นจากตรงฟากนี้
เราเขียนกลอนอ้อนตัวเราเศร้าฤดี
กลอนที่มีใครจะอ่านให้ผ่านตา
เขาเขียนกลอนรำพันดูสรรค์สร้าง
ยอดพระปรางค์ปวงเทพเสพหรรษา
เราเขียนกลอนงึมงำถ้อยคำพา
เขียนถึงหญ้าถึงคนที่จนใจ
เขาเขียนกลอนลำนำถ้อยคำหรู
เรามองดูอยู่นานขอขานไข
คุณประดิษฐ์คิดค้นจากหนใด
เลิศวิไลถ้อยคำจำนรรจา
เขาเขียนกลอนแข่งกันประชันถ้อย
กลอนกระจ