..๏ เพราะแววตาอาทรมันซ่อนยาก ทุกครั้งหากพบหน้าตาจึงเผลอ คอยประจานว่าใจห่วงใยเธอ แม้ต้องเก้อทุกทีที่สบตา เข้าใจนะ..เข้าใจ..ไม่ต้องบอก แค่คนนอกหัวใจย่อมไร้ค่า เมื่อใจเธอมีเขาแทรกเข้ามา จึงเป็นครากีดกันผลักฉันไกล อย่างคนซื่อจนเซ่อจนเธอเบื่อ ยิ่งเชื่องเชื่อเธอยิ่งเห็นเป็นเหลวไหล แม้เหมือนลาโง่เขลาก็เข้าใจ และจะไม่หวงหึงอย่างดึงดัน เมื่อแววตาชาเย็นเห็นได้ชัด เชิญเธอตัดเยื่อใยให้สะบั้น ถึงเวลาบอกลาว่าลากัน ลาอย่างฉันเคยหรือดื้อกับเธอ ๚ะ๛