แทนคุณแทนไท
กว่าจะถึง
เมื่อนั่งนับเวลาอย่างเงียบเงียบ
เย็นยะเยียบหัวใจจนใจหาย
น้ำตาเรื่อรินไหลอย่างพร่างพราย
ช่างโหดร้ายเหลือเกินกาลเวลา
กว่าจะถึงวันนั้นอีกนานไหม
กว่าจะได้สุขดั่งแสวงหา
กว่าจะได้พบเธอในแววตา
จะต้องทนเหว่ว้าอีกเท่าไร
เป็นรู้สึกของคนที่ไกลบ้าน
จากมานานเนิ่นนักสักแค่ไหน
ให้คิดถึงฟ้าทองผ่องอำไพ
คิดถึงเกลียวคลื่นใสอัสดง
คิดถึง
รอยยิ้มเอมอิ่มอุ่น
ตักละมุนที่แนบหนุนยามหลับหลง
ครวญถึง
ที่รักภักดิ์อนงค์
วันหนึ่งฉันคงได้เจอเธอ
จึงได้แต่เขียนกวี ที่มีว่า
ที่รักจ๋าคิดถึงสม่ำเสมอ
แม้ไกลห่างอย่างไรให้อยากเจอ
เพียงคือเธอ คนเดิมที่เว้าวอน
หอสมุด-มร. กรุงเทพฯ ๒๕ มีนาฯ ๔๒
10
0
0
หน้าส่วนตัว
