ปุถุซน
ในป่าคอนกรีตแห่งหนึ่งที่กรุงเทพมหานคร
ฉันพบ
ความสงัดเงียบสงบเข้าโดยบังเอิญ
ในรูป
ของกลิ่นไออุ่นอุ่นร้อนร้อน ในถ้วย
กาแฟ
ฉันละเลียดแทะเล็มตัวอักษรของหนังสือ
ในมือ
ก่อนที่ฉันจะจับมันไว้ได้
มันก็กระโดดหนีหายไป
ในสุมทุมพุ่มตึกระฟ้า
แล้วฉันก็กลับมาสู่สภาพของ
ความอึกทึกครึกโครม
ของมหานาครใหญ่อีกครั้ง
หมึกเยิมไหลเปื้อนเลอะมุม
ปากฉัน
ฉันเคี้ยวอักษรล้านล้านตัว
เคี้ยวไปเคี้ยวมา ฉันเริ่ม
สับสน
ในความเป็นตัวเป็นตน
บางทีกลายเป็นมหาโจร
หมาป่าหอนเห่า
บางครั้งสลับวนเป็นหนุ่มนักรัก
โรแมนติก
แล้วผันเป็นขอทานริมถน
971
2
0
หน้าส่วนตัว
