คนคุก
เย็นวันหนึ่งยกหูโทรศัพท์
เธอคอยรับอยู่ปลายสายนั้นใช่ไหม
คิดไตร่ตรองแล้วรีบกดเบอร์ไป
หากผู้ใหญ่รับแล้วจะรีบวาง
แต่วันนั้นไม่เป้นดั่งที่คิด
เธออยู่ติดโทรศัพท์มิอยู่ห่าง
ยกหูขึ้นรีบรับบอกปัดพราง
คิดหาทางแก้ไขให้ทันการ
รวบรวมจิตรวมรวบใจรวมความกล้า
ที่โทรหาเพราะใจนั้นอาจหาญ
เมื่อวันนั้นพบกันในอาคาร
เป็นเหตุการณ์ตราตรึงกับจิตใจ
คราก่อนนั้นสองเราอยู่เคียงคู่
รู้ทั้งรู้ว่ารักนั้นยิ่งใหญ่
ไมวันนี้เธอบอกว่าจะไป
ไปให้ไกลให้ใจนั้นลืมเลือน
เหตุการณ์ผ่านนานวันใช่แปรผัน
ยังรักมั้นในใจไม่คราเคลื่อน
ยิ่งจากกันยิ่งรักไม่บิดเบือน
จึงเอ่ยเอื่อนบอกคำตามสายมา
หากวันนี้ในใจไม่มีรัก
ขอให้ปักหัวใจ
802
1
0
หน้าส่วนตัว
