เหมือนฟ้านภาพื้นระรื่นสนานวายุผ่านลัดลิ่วปลิวใบสนปักษางามไหวหวั่นครั่นกมลสุดที่วอนผ่อนปรนต่อเมฆาอย่าอ่อนไหวใจนี้..ที่เคยภักดิ์สุดห้ามหักใจลืมปลื้มโหยหาเคยบินเลาะเลียบชมสมเรื่อยมาสิ้นใบลา...ดั่งใจข้า...สิ้นอาลัยเสียงสุดท้ายพร่ำไว้ให้คิดถึงว่าครั้งหนึ่งวิหคเอยเคยหวั่นไหวเคยสุขเคียงพฤกษาแต่คราใดวาสนาน้อย...ฝากรอยใจ...ไว้นิรันดร์
2784
3
3
หน้าส่วนตัว
