๏ เดือนเด่นดับพยับโพยมมิโลมโลก ดาวก็โศกสำรอกแสงหมดแรงส่ง เมฆาลัยที่ไหวติงพลันนิ่งลง ใจก็ปลงหลงเลือนกับเดือนดาว กี่ฤดูกี่กาลที่ผ่านพ้น อีกกี่หนต้องทนรู้ฤดูหนาว โอ้น้ำค้างกลางสถลหล่นสกาว เซาะย่างก้าวคราวโศกให้โกรกชัน เจ้ามิ่งขวัญอยู่หนใดช่างไกลแสน หากว่าแม้นเจ้ากลับ รอรับขวัญ คลายเศร้าให้เรืองไรรำไพพรรณ บางทุกข์นั้นซึ่งซ่อนเร้นทุกเต้นใจ ฯ ...
1222
4
0
หน้าส่วนตัว
