วฤก
๏ พระพายโบกโยกโยนหญ้าโอนอ่อน
ลู่กอผ่อนเอนพลิ้วลมลิ่วผัน
คลื่นหญ้าคล้อยทยอยถัดลัดหลั่นกัน
เสียงครืนครั่นคล้ายคลื่นคืนเคลียทราย
แดดสีทองส่องทาบอาบดอกหญ้า
ดังทองทาทับไว้ในแดดฉาย
ยามไกวล้มร่มทับอับสีพราย
วะวับหายแล้วผันสุพรรณโลม
ตฤณชาติขาดหายมาตายจาก
เหลือเพียงซากเสื่อมไปในเพลิงโหม
คนเห็นว่าค่าน้อยด้อยเสื่อมโทรม
ไม่เลอโฉมเลยปราบให้ราบเตียน
พระพายพัดสะบัดโบกกระโชกกระชาก
เซาะเศษซากหญ้าซัดฉวัดเฉวียน
ฟ่องฝุ่นคล้ำดำติดสะอิดสะเอียน
เคยระเมียรมาล้มถล่มทลาย
แดดสีทองส่องมาก็พร่าหม่น
เหมือนอาบบนหล่มตมให้จมหาย
ที่เคยล้อทอแสงแข่งประกาย
ก็มากลายหมองหม่นมืดมนไป
โอ้ทุ่งหญ้าคร
หน้าส่วนตัว
966
5
0
