เมื่อลมพัดพาผ่านแนวชายป่า จิตของข้าคำนึงถึงสมร ที่พลัดพรากจากเจ้าจากนคร ใจอาวรณ์คิดคะนึงถึงดารา เมื่อมองฟ้าเห็นเพียงแต่หน้าเจ้า โอ้จิตเราเป็นอะไรไฉนหนา เหมือนมีใครเอามีดกรีดที่อุรา เจ็บทุกคราเมื่อคิดถึงเจ้าบังอร ก็เราเคยร่วมเรียงเคียงกันอยู่ เจ้าก็รู้ใช่ไหมที่พี่ดวงสมร ว่าทำไมพี่ต้องจากเจ้าไปก่อน เหมือนภมรที่ต้องจากพวงมาลา พี่หวังเพียงเห็นเจ้าแค่ในฝัน เพียงแค่นั้นก็สุขใจพี่แล้วหนา ถึงกายห่างเพราะเรื่องราวที่ผ่านมา แต่อุราแนบชิดจิตแน่นอน ******************************
1060
1
0
หน้าส่วนตัว
