ฝนพรมลมเกลียวไม่เกรี้ยวกราด พัดสาดหลังคาฟ้าเชียงใหม่ หอมกลิ่นดินชื้นระรื่นใจ สุขใดไหนเท่าดับเร่าร้อน ดินแห้งแล้งผากมามากนัก คงจักอุ้มน้ำเต็มกำฟ่อน รับไว้น้ำใจฟ้าอาทรณ์ ดินร้อนผ่อนคลายก็หายทุกข์ ฟ้าให้น้ำใจดินถิ่นนี้ เร่งฟื้นคืนชีวีพันธ์ผูก สายใยใหญ่น้อยรีบลุก ฝังปลูกรากหยั่งลงฝังดิน ก่อนฟ้าลาไกลในวันพรุ่ง หัวรุ่งพรุ่งนี้ชีวีสิ้น อาทิตย์อาบฟ้าน่ายลยิน ถ้าดินสิ้นใจใครอาวรณ์ ฅนเขียนรูป...เขียนคำ 25เมษายน2553
1869
2
0
หน้าส่วนตัว
