พี่ดอกแก้ว
ยืนชมสวนมวลไม้ไหวลมพลิ้ว
ทุ่งสีเขียวเป็นทิวขับพฤกษา
ให้โดดเด่นด้วยสีที่งามตา
สุขอุราแจ่มใสในอารมณ์
หมดอึดอัดขัดข้องที่หมองจิต
เพราะเพลิงพิษพ่ายแพ้ความงามสม
ใจปลดเปลื้องเรื่องร้ายคลายช้ำตรม
เพราะชื่นชมภาพงามได้ตามใจ
ครั้นเผลอตัวมัวเพลินเจริญตา
ไม่รู้ว่านกน้อยจากทิศไหน
ถ่ายมูลรดศีรษะแล้วจากไป
ในทันใดใจโกรธโทษนกพลัน
มาทำเสียอารมณ์ชื่นชมทัศน์
โทษว่าสัตว์แกล้งตนจนน่าขัน
นกหรือรู้จักใครที่ไหนกัน
ความผิดนั้นจึงไม่ผิดคิดให้ดี
แต่เพราะเราขาดจิตคิดสุขุม
ความโกรธจึงเร้ารุมจนสุขหนี
ทิวทัศน์เดิมแต่ที่เปลี่ยนคือฤดี
สุขทุกข์จึงอยู่ที่จิตของตน
เป็นฉากหนึ่งให้ซ
2585
24
0
หน้าส่วนตัว
