หลงลำพองมองตัว ว่าเก่งกาจ ไปบังอาจเล่นกับไฟในเกมส์รัก ปล่อยสัมพันธ์งอกเงยเลยประจักษ์ ว่าสุดหักห้ามใจถอยยอมปล่อยทิ้ง เคยลำพอง มองตัวเองเจ๋งใช้ได้ คอนโทรลได้ ถึงเวลาข้าก็ชิ่ง เคยผยองใจกลับพ่ายหมดลายสิงห์ รู้ค่าจริง เมื่อทุกสิ่งสายเกินควร ถึงเวลาเจ้ามาลาร้างไกล อกข้างในแสนวิโยคโศกกำสรวล ล้วนแต่เหตุเกืดจากตนผลทั้งมวล เฝ้าคร่ำครวญชวนสมเพชเวทนา ซึ้งแล้วเจ้า เฝ้าคิดหาล้าจิตป่วน อยากคืนหวนสิทธิ์ดั่งเช่นที่เป็นมา ไกลเกินฝันย้อนวารีคืนเวลา คงต้องหาปาฏิหารย์บันดาลคืน .
1868
2
0
หน้าส่วนตัว
