ความเหงาเกิดใจใครก็ได้ คงไม่ง่ายจะทำลายกำแพงหนา บางสิ่งซ่อนฝังแน่นอัดอุรา เกิดจะฝ่าขวางทางกั้นก้าวข้ามไป แต่ละวันความเหงาเข้าคลุมจิต หม่นมืดมิดไร้ร้างทางแสงส่องใส เหงาเงียบโศกซบเศร้าร้าวรวดใจ ไม่มีใครไม่มีทางข้ามกำแพง กำแพงใจแห่งความเหงาอยู่สุดสูง หลายคนมุ่งจะข้ามฝ่าอย่างกล้าหาญ อาจมีพ่ายไร้แรงหมดวิญญาณ ตราบชัวกาลจึงจมลงด้วยเดียวดาย
1274
14
0
หน้าส่วนตัว
