ทำอะไรได้บ้างคนอย่างเรา ช่างโง่เขลาเบาปัญญาหาใครเหมือน ทั้งขี้กลัวตัวสั่นเป็นวันเดือน อีกแชเชือนเลื่อนลอยคอยความตาย ไร้หนทางย่างเดินเกินก้าวต่อ มีความท้อห่อหุ้มรุมไม่หาย หันหลังกลับสับสนจนชีพวาย เป็นเหมือนควายคล้ายสุนัขถักทอรวม อนาคตหมดมืดฝืดเคืองแห้ง ล้าเรี่ยวแรงแปลงเปลี่ยนไม่เวียนสวม ในวันนี้มีแต่หยุดสุดกำกวม นัยน์ตาบวมท่วมน้ำห้ามไม่ฟัง คงเหลือเพียงเสียงขยันลั่นในหู ดวงตาดูสู้ทนชนหงายหลัง หัวใจเต้นเป็นจังหวะจะโคนดัง เมื่อชีพยังความหวังเกิดบรรเจิดเอย
1486
10
0
หน้าส่วนตัว
