ขรัวตา
ใต้สะเดา เงาบัง ยังคลายผ่อนทุเลาร้อน จากแดด ที่แผดจ้าแคร่ตัวเก่า เรานั่ง ดั่งเคยมารอเวลา ฝนแรก ลงแทรกดินผืนนากว้าง ร้างน้ำ มิฉ่ำชื่นต้นไม้ยืน ไร้ใบ ดูใกล้สิ้นเมื่อขาดฝน จากฟ้า มาหลั่งรินทุกชีวิน ดิ้นรน กับทนรอนั่งกอดเข่า เฝ้าแล ชะแง้หาน้ำตาฟ้า เมื่อไร จะไหลหนอนึกน้อยใจ วาสนา น้ำตาคลอเริ่มเหี่ยวห่อ ท้อทด เหมือนหมดแรงเตรียมคันไถ ไอ้ทุย จะลุยทุ่งยังหมายมุ่ง พลิกหล้า อย่างกล้าแกร่งรอฝนมา ฟ้าฉ่ำ จะสำแดงวิถีแห่ง ชาวนา ต้องฝ่าฟันวสันต์ล่า ครานี้ กว่าปีก่อนหรือโลกร้อน ดินฟ้า จึงพาผันธรรมชาติ ขึ้งโกรธ ลงโทษทัณฑ์กำหนดวัน พิภพ ต้องจบลงนั่งกอดเข่า เรายัง มุ่งหวังอยู่เบิ่งตาดู มิแต่ แค่ฝุ่นผงที่ขอบฟ้า มือด
1698
5
1
หน้าส่วนตัว
