แก้วประเสริฐ
ฝันกระเจิง
สิ้นแล้วหรือสิ่งฝันอันบรรเจิด
ก่อนเลอเลิศความคิดติดหรรษา
สูญเสียแล้วทุกอย่างวางจินตนา
ปล่อยเวลาเคว้งคว้างอ้างว้างเรา
เหลือแต่เพียงสัจจะที่ข้าถือ
แทบหลุดมือพลัดถิ่นสิ้นโง่เขลา
หลากเหลี่ยมมุมหักไว้ให้มึนเมา
ตาลอยเศร้าเหม่อจ้องของดวงตา
สิ่งฝากไว้ดั่งลมชโลมจิต
ส่วนลิขิตฝากฝันอันเสน่หา
ถูกทลายดุจน้ำค้างกลางนภา
แฝงดอกหญ้าพบรวีสิ้นสีจร
ปิดมุมไว้ในรสเหลี่ยมลบหรือ
สิ่งยึดถือจางลงคงมาหลอน
พลิกผันจากในสิ่งอิงจางจร
เหลือแต่ขอนผุเก่าเฝ้าโรยลา
ฉันยึดถือในตัวไม่กลัวแล้ว
จะลบแนวสิ่งฝันด้นดั้นหา
อดีตผ่านจะทิ้งไปไม่รจนา
ที่นำพาหลีกหลบไม่คบคน
หน้าส่วนตัว
1027
20
0
