เพชรพรรณราย
หลับตาลงครั้งใดทำไมเล่า
ความปวดร้าวเหงาใจเกิดในฝัน
ความหดหู่หม่นหมองร้องรำพัน
ความโศกศัลย์มันหนักจักประมาณ
เหมือนชีวิตลิขิตไปให้ร่ำไห้
น้ำตาไหลใจท้อต่อคำถาม
รำพันทุกข์ยากลุกยืนฝืนพยายาม
ทนคำหยามประณามหมิ่นให้สิ้นแรง
บ่อยบ่อยครั้งตั้งใจไว้ไร้ความคิด
คิดจะปลิดลิดรอนตนพ้นเหี่ยวแห้ง
อยากจะตายวายปราณลบจบแสดง
ดีกว่าแล้งแห้งกำลังเมื่อตั้งใจ
แต่ก็ถูกฉุดตรึงดึงหวนกลับ
ให้ทนรับกับความช้ำจำหมองไหม้
เพราะบุญคุณหนุนนำอยู่คู่ฤทัย
นำทางให้ใจหวนครวญชีวี
ความท้อแท้แก่ชะตาพาหดหู่
ทนเศร้าอยู่ผู้เดียวเปลี่ยววิถี
อยู่เพียงร่างร้างวิญญาค่าความดี
คอยนำชี้วิธีดับปรับอุรา
สะดุ้งตื่นคืนค่อ
976
3
0
หน้าส่วนตัว
