ดาหลา
ตัว ฉัน
ยามเย็นนี้
ลมหนาว....พัดเอื่อย ๆ ๆ
เมฆ ลอยเลือน ดาษดื่น
ดาวดวงน้อย ค่อนค่อยแย้ม
ออกจาก ม่านเมฆ ดำที่ดูเหมือนกำมะหยี่นั้น
ระยิบระยับ ทีละดวง ทีละดวง จน ประปรายเต็มฟ้า
ช่าง สวยงาม อะไรเช่นนี้ ดาว สุกใส บนผื่นแผ่นฟ้าที่ มืดมิด
ฟ้ามืด มิด นิ่งสนิท ลง
อยาก เอื้อม มือ ไปเก็บดาวดวงน้อย
ดวงนั้น มาเก็บไว้ ในอ้อมกอดจริงๆๆ
บรรยากาศแบบนี้อีกแล้ว ที่ ทำให้รู้สึกว่า
ดูเหมือนเหงาและเศร้าใจ
แต่ก็ไม่ใช่ มากมา แบบนั้น
คิดว่ามันคงเป็นความเงียบ และเงียบ
เสียมากกว่า........
ในความเงียบนั้น ทำให้รุ้สึก
ถึง อะไรหลายๆ อย่าง ที่ผ่านพ้น วันไป
ฉันก็ยังนั่งอยู่ ที่เดิม เก้าอี
1020
6
0
หน้าส่วนตัว
