๏ อย่าห่างหายไปเลยคนเคยคุ้น
ขอแขนหนุนสักนิดอย่าคิดหนี
หนาวลมหนาวคราวฝนนะคนดี
บรรยากาศแบบนี้ควรมีเรา
ภาพปรากฏงดงามในความคิด
สุดปกปิดยกเทียบคราเงียบเหงา
แอบอิงอกอุ่นไอหมายบรรเทา
หวังเพียงเงาแนบสนิทยามนิทรา
ฝนตกปรอยพลอยให้หัวใจเพ้อ
แล้วร่ายคำบำเรอละเมอหา
แสนคิดถึงหนึ่งถวิลในจินตนา
ภาพที่มา ชายละมุน คนคุ้นเคย
ท่ามอารมณ์พรมพร่างระหว่างฝัน
ปราศสรรพสิ่งขวางกั้นรำพันเผย
ด้วยดวงจิตพิสวาทบังอาจเปรย
จนเกินเลยปรารถนาคราฝนพรำ ๚ะ๛