(พี่) เพียงผิวสาวเพียงผิวน้องต้องลมหนาว เนื้อนวลขาวเนื้อนวลนั้นฉันหลงใหล อากาศเย็นอากาศนี้พี่ห่วงใย วอนลมไปวอนลมหนาวอย่ากร้าวเธอ หน้าหนาวนี้หน้าหนาวที่พี่หงอยเหงา คิดถึงเจ้าคิดถึงไปใจพลันเผลอ ต้องข่มจิตต้องข่มใจไม่ละเมอ ย้ำว่าเธอย้ำว่าฉันนั้นจบกัน (น้อง) คราหน้าหนาวคราหน้านี้พี่ห่วงน้อง ไยจึงร้องไยจึงร่ำพร่ำถึงฉัน คิดถึงจริงคิดถึงแน่แค่กี่วัน หัวใจหวั่นหัวใจแคลงแรงห่วงเธอ หยุดคำพร่ำหยุดคำหวานผ่านถึงฉัน วอนลมนั้นวอนลมห้ามยามเธอเพ้อ เธอบอกลาเธอบอกเลิกเองนะเออ แล้วไยเธอแล้วไยปากฝากห่วงใย