ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. มันเป็นอิสระ อยู่นอกเหนือการบังคับ ควบคุม
ไร้กฏเกณฑ์ มาตรการ สัมผัส และฉันทลักษณ์
อาจจะแปลกหน้าไปบ้าง จนคนบางคนไม่รู้จักเลย
มีบางคนเข้ามาถามไถ่ เยาะเย้ย ถากถาง สบถ ดูถูกกวีฉัน
น้ำเปล่าจืดชืด ไร้รสชาติ แต่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
หรือทุกๆวันมีใครบางคนกินแต่น้ำหวาน น้ำส้มโดยไม่กินน้ำเปล่า
ให้มันรู้ไป ว่าคนๆนั้น มีจริงอยู่ในโลก
เช่นกัน.........กลอนเปล่า ก็เป็นเช่นนั้น..
กวีเปล่าเสมือนความว่างเปล่าในขวดน้ำเปล่าที่ไม่มีน้ำเปล่า
จำเป็นต้องอาศัยจินตนาการ.......และความนึกคิดล้วนๆ..
บทกวี ของคนช่างฝันอย่างฉัน ประดุจดั่ง การเริ่มนับหนึ่ง
หน้าส่วนตัว
923
0
0
