ฝนทอง
นั่งนับวันนับคืนอยู่หมื่นครั้ง
รอร้อยชั่งนางน้องยิ่งหมองหม่น
ใจร้อนรุมกลุ้มนักรักจึงทน
รอหน้ามนคนเดียวมาเกี่ยวดอง
เธอจากไกลไปอยู่ยังเมืองหลวง
ญาติทั้งปวงห่วงใยใจหม่นหมอง
จะอยู่สุขหรือทุกข์ยากอยากขอร้อง
โอ้นวลน้องช่วยส่งข่าวให้รู้ที
จากไปแล้วอย่าไปลับกับเวลา
ให้กลับมาบ้านนาของเรานี้
พี่ยังคอยความรักจากคนดี
มาเสียทีเถอะนะนวลอนงค์
ข้าวสุกเหลืองเรืองรองทั่วท้องทุ่ง
รอเธอกลับจากกรุงไม่ลุ่มหลง
มาเก็บเกี่ยวรวงทองพร้อมวานวงศ์
และมาส่งความรักให้พี่ที
นั่งนับวันนับคืนอยู่หมื่นหน
และอดทนรอคอยไม่ถอยหนี
ด้วยใจรักแสนรักและภักดี
รอที่นี่ที่เก่าเฝ้ารอคอย ฯ