ยามค่ำคืนเหน็บหนาวเหงาหม่นเศร้า ดวงจันทร์เจ้าพราวแสงกลางเวหา ดารารายกระพริบระยิบตา ลมพัดพาผ่านเนื้อเหลือจะทน ด้วยคิดถึงปักใจใครคนนั้น สายสัมพันธ์ห่างหายให้สับสน วันเดือนผ่านผันไปใจมืดมน ใจหมองหม่นทนรอมานานเนา อยากจะขอให้เหมือนเดิมเริ่มต้นใหม่ ผูกดวงใจมั่นคงดั่งขุนเขา เพียงวันนี้พรุ่งนี้ยังมีเรา ดุจเป็นเงาของกันนิรันดร.
1498
3
0
หน้าส่วนตัว
