ดอกลั่นทมร่วงพราวสีขาวหม่น ทุกข์ระคนรุมเร้าเข้ากอดสวม กลิ่นเศร้าอวลอบมาทบรวม น้ำตาท่วมกลีบช้ำระกำใจ ลั่นทมเจ้าหล่นคว้างกลางชีวิต ระทมจิตอยู่กับรักไม่พรากได้ ถูกเหยียบย่ำทิ้งร้างเหินห่างไป เหลือไว้ให้คู่เคียงแต่เพียงรอย หัวใจขมถมทับกับกลีบร้าว กอดรัดความว่างเปล่าอย่างเหงาหงอย นั่งคนเดียวห่อเหี่ยวใจเหม่อลอย ยังรอคอยเพียงเธอโปรดกลับมา แม้คนเห็นเป็นเพียงแค่ดอกไม้ แม้สิ้นไร้ใครมองไม่เห็นค่า จะเจ็บซ้ำช้ำหนักสักกี่ครา ยังเชิดหน้าบานแบ่งรับแสงจันทร์
183
10
0
หน้าส่วนตัว
