บทละครหุ่นเชิด
เมื่อนั้น อันพระยาลืมตีนกินสมัย
เสด็จขึ้นเอมโอษฐ์โกรธประลัย รับสั่งให้เลิกหมากพลูตามกูคิด
ว่าเหวยเหวยบ้านนอกเข้าคอกสัตว์ แผ่นดินนี้คือสมบัติกูประสิทธิ์
แล้ววาดฝันเป็นงามตามเนรมิต พ่ออังกฤษ อเมริกาสั่งข้าเทอญ
บัดนั้น อันข้าบาททาสไพร่ไปสรรเสริญ
กับกฎการใส่สูทรตบตูดเดิน แล้วห่างเหินความเป็นไทยให้ลืมตีน
แม้นพระสงฆ์องคเจ้ายังเห่าเทศน์ ฆ่าคอมมิวนิสต์เพียงเศษไม่ผิดศีล
เพียงเสียงเห่าเอายศกำหนดปีน ป่ายยศหีนชาติอำนาจเงิน