๏ ทะยานโผนกระโจนฟ้า
บนนภาเวหาหาว
ละเล่นลายสายพริ้วพราว
คะนองกร้าวด้วยศักดิ์ดา
๏ บันดาลเมฆเสกสั่งฝน
ให้ร่วงหล่นจากเวหา
ประจบจุพสุธา
เป็นหยาดฟ้าสุราลัย
๏ ชุบชีวิตให้แช่มชื่น
คลายความขื่นความขมไหม้
ความร้อนดับไปกับใจ
น้ำทิพย์ไล้จนชุ่มเย็น
๏ ณ วัสสานฤดูฝน
สักกี่ฅนจะได้เห็น
ในวิถีสิ่งที่เป็น
หากปิดเร้นจากนาคา
๏ ระดะหลั่งเป็นม่านสาย
ร่วงริ้วรายจากเวหา
วรุณโรยลงโปรยมา
ด้วยฤทธานาคให้น้ำ๚๛