นางฟ้า นาวี
กลิ่นดอกแก้วรวยรินคล้ายกลิ่นเจ้า
เคยพะนอคลอเคล้าเฝ้าเคียงข้าง
กลิ่นนวลเนื้อเจือกลิ่นเจ้ายังไม่จาง
ยังไม่เคยเลือนลางห่างจากใจ
คิดถึงเจ้าคราใดใจแทบขาด
แต่ไม่อาจตามไปชิดสนิทใกล้
ด้วยรู้ค่าต่ำต้อยด้อยเกินไป
ไม่อาจเทียมเทียบใครในสังคม
แหงนมองฟ้าที่สูงเกินเอื้อมอาจ
ได้แค่เพียงเขียนวาดผสานผสม
คนสูงศักดิ์มิควรคู่กับโคลนตม
หลงเชยชมเพียงเงาอย่างเปล่าดาย
ฟ้าควรคู่กับฟ้าดั่งว่าไว้
ส่วนคนไร้คู่ใครอยู่รู้ความหมาย
หากรักนั้นยังคงมั่นไม่เสื่อมคลาย
แต่คนเคียงข้างกายคือคู่ควร
เราต่างมีคนคู่ควรที่ควรคู่
เราต่างอยู่คนละฝันอันปั่นป่วน
หนึ่งอาจสุขสมหวังดังที่ควร
หน้าส่วนตัว
1159
0
0
