๏ น้ำค้างพร่างพฤกษ์ดึกสงัด ลมพัดพาซ่านสะท้านหนาว มืดมนหม่นหมองมองดาว ดูพราวดังเพื่อนเยือนกัน พี่ร้างห่างน้องหมองจิต ครุ่นคิดใคร่ ถนอมกล่อมขวัญ เคยกอดพรอดพร่ำรำพัน ชมจันทร์แจ้งจ้าฟ้านวล น้ำค้างพร่างพฤกษ์ดึกดื่น ค่อนคืนครวญไข้ไห้หวน สุดละกระสันรัญจวน ปั่นป่วนดวงจิตเจียนวาย หวังวันผันผ่านกาลครบ งานจบไม่ลี้หลีกหาย อยู่เรียงเคียงเจ้าเคล้ากาย ไม่หน่ายแหนงห่างร้างเลย ๚
982
3
0
หน้าส่วนตัว
