ลารัก รติกาล สายลมพัดผ่านม่านฟ้า ปานหยอกดาริกามาไหวๆ เดือนดาวพราวแสงแห่งหทัย หนาวเหน็บเจ็บในเนิ่นนาน ลมพัดเป็นระลอกบอกให้รู้ ว่าเขามีคู่ใหม่รักสมัครสมาน ใหลทวนหวนกลับแห่งสายธาร พัดกลิ่นถิ่นวานสราญรมณ์ เอื้อมฟ้าสูงไกลใครถึง ใจจึงต่ำศักดิ์ด้วยรักขม แลดาวพราวพรายได้แต่ชม ได้ฝากสายลมว่าชมดาว คิดถึงนวลปรางค์นางนั่น มองจันทร์แล้วให้ถอนใจผ่าว ร้อยลำนำจำนรรจามาก็ยาว อวยพรกล่าวว่าลา รติกาล
988
1
0
หน้าส่วนตัว
