กวีปกรณ์
ตะวันออกตกแล้วร่วงราวฝน
ทุกแห่งหนหับมืดเหมือนคืนค่ำ
ลมหายใจถูกกลืนหายไปประจำ
ตราบเวลายังกระทำกับชีวิต
ทุกชีวิตยังพูดฝันถึงวันหน้า
เพื่อค้นหาใครเล่าเฝ้าลิขิต
แล้วขอผลบนบานไร้การคิด
คล้ายสำเร็จนั้นผลิตด้วยฤทธิ์พร
บ้างบางใครอารมณ์คล้ายห่มเหงา
กำแพงกั้นเขตเขา-เรา ยากผ่อน
ทั้งที่เคยอยู่สบายคลายรุ่มร้อน
ไร้รั้วขอนขวางกั้นสัมพันธ์ใด
เดินถนนเนืองแน่นแผ่นคอนกรีต
เสียงหัวใจกลับหวีดวังเวงไหว
ยังเหว่ว้าทั้งท่ามหมื่นบางใคร
ทั้งยืนใกล้กลับห่างร้างสัมพันธ์
ตะวันออกบอกกาลตามกำหนด
แล้วชีวิตทั้งหมดยาวหรือสั้น
ก็แล้วแต่พอใจก็แล้วกัน
เห็นล้วนแต่ตามใจฉันไม่สนใคร
1361
1
0
หน้าส่วนตัว
