ดาหลา & ปะการัง
จากวันวาน ถูกแย่ง ชายไปครอง
ต้องมัวหมอง หลบมุม ซุ่มไร้เสียง
ร้องไห้ไป ร้องหมดกด ลดสำเนียง
เพื่อได้เพียง ปัดเป่า ความหนาวเหน็บ
วันเดือนปี เลื่อนผ่าน พ้นกันไป
ไม่ร้องให้ แล้วนะ แค่เคยเจ็บ
ปล่อยเค้าไป วันหนึ่งกรรม คงตามเก็บ
เหมือนจิกเล็บ ลงเนื้อฉัน ในวันนั้น
ไม่อยากสน ไม่อยากมอง ให้หมองจิต
ก็แค่คิด ทำไมทำ ได้เพียงนั้น
แต่ก็ช่าง ผ่านไป ไม่พบกัน
ไม่หวนหัน หลังไปมอง เศร้าใจเปล่า
หันหน้ามา ฟังธรรม นำชีวิต
และลิขิต สิ่งดีดี ดีกว่าเศร้า
เดินหน้าไป หา แสงธรรม เถิดตัวเรา
ใครไหนเล่า ถ้าไม่ สนใส่ใจ
สวดเมตตา อโหสิ พวกเขาเถิด
อย่าไ
1006
3
0
หน้าส่วนตัว
