ขอบฟ้าขอบฝั่งดั้น แดนดิน ทุกข์ทับถมอาจินต์ จิตไห้ ห่างร้าวห่างผายผิน ไกลห่าง แรมลับกลับกลายใกล้ โศกคล้ายบ่เลือน สีทันดรเหว่ว้าง วังเวง พริ้วแผ่วบทบรรเลง สุขเศร้า ลมพายุโคลงเคลง หวาดหวั่น ที่สุดยวลยุดเย้า ผ่าวร้าวอารมณ์ เกลียวคลื่นกลืนกลั่นข้า เดียวดาย หว่างอสุรกาย รอบล้อม ทุกข์ถมทบมลาย ครืนคลั่ง ฟากฝั่งแลเห็นห้อม ห่างนั้นเพียงดาว แม้นแรงโรยหลบเร้น ที่ใด เวียนว่ายแหวกร่ำไป เช่นนั้น ถวิลฝั่งว่
2096
23
0
หน้าส่วนตัว
