ลำน้ำน่าน
บนเส้นทางสายเดี่ยวอันเปลี่ยวไกล
เคยบ้างไหมดอกไม้ให้ใฝ่ฝัน
ขาดมิ่งมิตรเรื้อร้างอ้างว้างครัน
เพียงรอฝันส่องทางให้ย่างกราย
เมื่อฉันตายขอกลายเป็นก้อนหิน
อยู่แดนดินเคว้งคว้างร้างจุดหมาย
ความรื่นรมย์เกรี้ยวกราดยากทำลาย
ความแหนงหน่ายอ่อนใจไม่แผ้วพาล
ริ้วลมพายุฝนอาจกระหน่ำ
มุ่งเติมช้ำหมายปองให้หมองหมาน
ปลุกเรื่องราวรานร้าวในวันวาน
มาประหัดประหารให้วางวาย
คือร้อยแรงส่งเสริมคอยเติมนับ
ยิ่งบังคับเข้าถึงซึ่งจุดหมาย
สุขสูงส่งล้นทางข้างในกาย
ภาวนากับความตายชั่วนิรันดร์
ฉันจะลืมการโลดเต้นแห่งชีวิต
นำนิมิตเห็นงามเส้นทางฝัน
เหมือนกุหลาบแดงปลั่งบนทางชัน
ทุกข์คอยกั้นพลันระวีอยู่ที่ใจ
1775
10
0
หน้าส่วนตัว
