ศิริลฤณ
ยืนโดดเดี่ยวเดียวดายกลางสายฝน
ปล่อยน้ำตาร่วงหล่นเปื้อนบนหน้า
ความหนาวเหน็บล่วงล้ำซ้ำกายา
แต่ทว่ากลับชาชินสิ้นอาทร
กายอ่อนล้าแต่ใจฝืนยืนนิ่งเฉย
ลมรำเพยพัดโบกวิโยคย้อน
ช่วยกระหน่ำซ้ำเติมความร้าวรอน
หมดสติไปก่อนที่จะรู้ทัน
ลืมตาตื่นครั้งแรกแปลกใจยิ่ง
ดูทุกสิ่งรอบกายคล้ายสวรรค์
แล้วใครหนอมายืนจ้องมองตากัน
คงเป็นโรงพยาบาลอย่างแน่นอน
หมอใช่ไหมยิ้มละมุนอบอุ่นนัก
เธอทายทักแล้วตรงมาหาฉันก่อน
พร้อมจูงมือไปยังที่มีห้องนอน
ปากพร่ำสอนให้หลับตาอย่าวุ่นวาย
แต่ที่นอนนั้นเล็กเสียเหลือเกิน
คิดประเมินกว้างเพียงศอกเห็นจะได้
เธอบอกว่าแค่นี้แหละหลับสบาย
โรคจะหา
หน้าส่วนตัว
1037
0
0
