วฤก
๏ ทะมึนมัวสลัวคล้ายสยายผ้า
ผืนหม่นคาค้างโพยมกระโจมฝน
ตะคุ่มคลุ้มคลุมพร่าธราดล
ทลายป่นเปื่อยล้มใต้ตมธาร
ชะล้างหล้าวหาแห่กระแสซัด
ชลสะบัดสะบั้นฝั่งสุดยั้งผลาญ
คระโครมโครมกระโหมถั่งกระทั่งลาญ
ทะลักซ่านสายนรกอุทกภัย
อุปมาจารีตประณีตเนื้อ
ถูกถากเถือทำบิพ้นนิสัย
โลกวิวัฒน์วิบัติแบบแย้งแยบไทย
ย่ำยีให้เหือดหาคร่ำคร่าคลอง
ทะมึนมัวสลัวหนวิกลกรอบ
สยายครอบคลุมคนกมลหมอง
เห็นฟุ้งเฟ้อเฟะฟะฟ่ามคะนอง
ว่าน่าปองนั่นเป็นหมายเช่นทาง
กระแสบ่าบ้าสินสิ้นศีลสัตย์
กระแสพัดพาชอบระบอบขวาง
กระแสธรรมนำจิตจึงปลิดวาง
กระแสกว้างก่อนรกอุทกกรรม ๚ะ
๒๔ สิงหาคม ๒๕๔๘
1631
5
0
หน้าส่วนตัว
