คนลานเทวา
ชื้นละอองฟ่องฟุ้ง โชยทุ่งฝัน
ปลุกหัวใจเงียบงัน ปรารถนา
ให้กำซาบปลาบปลื้ม เพียงลืมตา
อุ่นอ้อมกอดกาลเวลา งามละไม
หวานรอยยิ้มยังประทับ
ณ ค่ำคืนเดือนดับ สายลมไหว
หม่นดาวดวงล่วงฟ้า ดงพญาไฟ
แผ่วเพลงไพร พรมดึกพร่างพฤกษ์พง
ปลายฝนต้นหนาว ว่าหนาวเอย
หนาวลึกลมรำเพย รำพันหลง
วิเวกร้าวขณะ อันประจง
ให้ไหวหวั่นพะวง ภวังค์ครวญ
ข่าวแรมเลือนเหมือนร้าง ให้ห่างเหิน
รอยทางเดินพ้นผ่าน การเฝ้าหวน
ความรู้สึกบรรจบ ในทบทวน
เพลงพิรุณรัญจวน ยะเยือกหนาว
นานแสนนาน เกินใจจะไปสู่
เนิ่นหลากแล้วฤดู ไม่มีข่าว
หนทางใดเล่าล่วง ถึงดวงดาว
ฝากบางสิ่งบางเรื่องร
1267
3
0
หน้าส่วนตัว
