เก็จถะหวา
หอมกลิ่นแก้วราตรีที่กลางสวน
จิตรัญจวนป่วนปั่นใจฉันเศร้า
คืนจันทร์หม่นที่นี่เคยมีเรา
ยิ่งหงอยเหงาย้ำใจให้ร้าวราน
เธออยู่ไหนยามนี้มีบ้างไหม
ยังอ่อนไหวคิดถึงซึ้งคำหวาน
รสรักชื่นสุขใดไม่เปรียบปาน
แว่วแว่วผ่านยังหวนทวนตามลม
วันฟ้าหม่นฝนพรำน้ำตาตก
ในหัวอกสะท้อนนอนขื่นขม
คนเคยรักกลับกลายไม่ชื่นชม
ร้างรักล่มลาไกลใจอาวรณ์
จากวันนั้นจวบวันนี้ที่ใจเหงา
ฝืนทนเอางานอยู่เป็นคู่สอน
ทำทำทำต่อสานงานทุกตอน
ผลก่อย้อนกลับมาน่ายินดี
คงยินดีกับตนเองอย่างเอกา
คนเหว่ว้าเงียบเหงาเขาหลีกหนี
จะมีใครเมตตาและปราณี
มอบใจที่จริงจังมายังเรา
ปลอบใจตนเช่นคนที่หาญกล้า
ขอใจอย่าอ่อนแรงและขลาดเขลา
1298
8
0
หน้าส่วนตัว
