White roses
สายลมพัด..โชยมา..คราหน้าหนาว
ช่างปวดร้าว..หนาวใจ..ให้ไหวหวั่น
ไร้เมฆฝน..แต่หมอกหนาว..จนร้าวราน
น้องหนาวสั่น..ยามพี่ร้าง..อยู่ห่างไกล
เสียงวิหค..ขันคู..กู่เสียงก้อง
ดั่งเสียงของ..พี่ยา..น่าใจหาย
น้องแลหา..มองเมียง..ตามเสียงไป
แต่ไม่เห็น..พี่ชาย..ใจตรอมตรม
ใบไม้ร่วง..จากกิ่ง..ทิ้งลำต้น
ดั่งเหมือนคน..จากไป..ใจขื่นขม
สายลมพัด..ใบไม้พลิ้ว..ปลิวตามลม
ยิ่งระทม..เหมือนดั่งพี่..หนีหน้าไกล
แสงสุรีย์..ลาลับ..ดับจากฟ้า
รู้ไหมว่า..น้องเหงา..เศร้าเพียงไหน
ตั้งแต่วัน..ที่พี่ห่าง..แรมร้างไป
ใจสลาย..มืดดับเป็น..เช่นตะวัน..
2371
27
0
หน้าส่วนตัว
