หลบหนีมาจากตรงนั้น..ที่ของเรา เดินผ่านความเหงา แล้วน้ำตามันแทบรื้น แต่ก็เจียมใจ..ว่าความรักที่หายไปไม่อาจเรียกคืน ปิดตาข่มก้อนสะอื้น กลืนหัวใจ พยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็งและก้าวต่อ การหมุนกลับในสิ่งที่รอ ไม่มีทางเป็นไปได้ ยิ้มกับท้องฟ้า เผชิญหน้ากับโลกกว้างไกล อย่างน้อยฉันยังหายใจ... แม้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่..ถึงจะลืม
1867
5
0
หน้าส่วนตัว
