คีตากะ
เมื่อเวลากระชั้นชิดตามติดหลังริมฟากฝั่งเรือลำน้อยลอยน้ำใสจอดลำลอยคอยท่าเตรียมลาไกลสู่ทะเลกว้างใหญ่ไม่หวนคืนฟากฝั่งนี้มีถนนระคนเศร้าท้องทุ่งแห่งความเหงาเฝ้าทนฝืนมีสายน้ำจำพรากจากวันคืนป่าดาษดื่นความหวังกำลังงามดอกไม้หนึ่งสีสวยระรวยกลิ่นผึ้งโบยบินเริงร่ายพรายล้นหลามเจ้าท้าทายสายลมโน้มกิ่งงามเพียรไถ่ถามหารักเฝ้าทักทายฟากฝั่งโน้นนั้นไกลจากใจหมองดินสีทองปราศราตรีสุรีย์ฉายมีเพียงสุขทุกข์สิ้นถิ่นไม่ตายเสียงดนตรีมิขาดสายร่ายลำนำแม้สายลมจะเร่งเร้าเฝ้าร้องบอกเรือใกล้ออกจากท่าอย่าถลำแต่หัวใจไหวหวั่นอันน้ำคำยังดื่มด่ำความรักสลักทรวงหมายพาเจ้าก้าวข้ามความขื่นขมสิ้นตรอมตรมถมจิตรคิดห่วงหวงเผยความจริงทิ้งบาดแ
1571
3
0
หน้าส่วนตัว
