แดดเช้า
(๑)
ประตูที่ปิดตาย
เก็บตัวไว้ในห้องของความเหงา
เก็บกาลเก่าเจ็บจำความช้ำหมอง
ทอดอาลัยในชีวิตไม่คิดปอง
ชำเลืองมองหาทางออกก็ไม่เจอ
ในห้องหับคับแคบและเคร่งครัด
แสงไม่ชัดลางสลัวใจกลัวเสมอ
เกรงลำแสงแยงตาที่ฝ้าเบลอ
กลัวพบเธอในแสงฝันอันอำไพ
จึงเก็บกักรักไว้ในกรงขัง
กั้นความหวังสารพันมิฝันใฝ่
ก่อกำแพงแห่งชีวิตปิดทางไป
ทั้งหน้าต่างประตูใดใส่กลอนกรึง
ใครมาเคาะก็เกราะกันกั้นขวางไว้
ปิดหูซ้ายขวาได้ก็ปิดขึง
ไม่รับรู้ไม่ได้ยินเสียงอื้ออึง
ความคิดถึงใดใดไม่เคยรับ
คือโลกมืดยืดยาวเรื่องราวช้ำ
พายุเคยกระหน่ำจนเกินปรับ
จึงปิดคล้องป้องกันมานานนับ
กับผ้าซับเปียกชื้นทุกคืนวัน
ซ
5255
6
0
หน้าส่วนตัว
