กันนาเทวี
จะพูดพร่ำซ้ำซ้ำให้จำได้
หากเธอไซร้ลืมหลงส่งใจหา
จะเฉยนิ่งเช่นไรไม่นำพา
เข้าใจว่าความจำสั้นไม่หวั่นใจ
ก็คิดถึงทุกนาทีที่ใจเหงา
รักหรือเปล่านึกถามตามสงสัย
ก็รู้แน่นอกจากเธอไม่มีใคร
ถามเมื่อไหร่ก็ยังย้ำที่คำเดิม
ไม่เคยกลัวร้อนหนาวร้าวใจหนัก
ขอเพียงรักอุ่นใจได้ซ่อมเสริม
แค่ได้รักสักนิดคิดต่อเติม
จะต้องเริ่มกี่ครั้งคราไม่อาทร
จะไม่ท้อขอบอกซ้ำย้ำเสมอ
หากว่าเธอลืมหลงคงสังหรณ์
ยังมีใครไกลห่างห่วงอาวรณ์
ข่มตานอนไม่หลับนับเวลา
คำหวานหว่านเคยให้ลืมไปหมด
น้ำคำรดชื่นใจให้ผวา
บทกวีที่ร้อยรสพจนา
บอกกี่คราก็ได้เพื่อให้จำ
ขอกล่าวย้ำด้วยน้ำตาพร่ารินไหล
บอกเธอใหม่ทุกเวลาคราเช
1506
1
0
หน้าส่วนตัว
