แม่คนหนึ่ง เลี้ยงมา ลูกห้าหก ครั้นถึงตก คราวลูก ต้องปลูกฝัง ดูแลแม่ ให้มีสุข มิทุกข์ดัง เหมือนเมื่อครั้ง ตัวเรา ยังเยาว์มา แม่ป้อนน้ำ แหละข้าว ให้เราอิ่ม แม่เปี่ยมปริ่ม ความรัก ลูกหนักหนา ทั้งพันผูก ห่วงใย ไม่ร้างรา แม้ลูกยา เติบใหญ่ ใช่สร่างเซา ลูกบางคน มิเลี้ยงแม่ เมื่อแก่หนอ ปล่อยให้พ่อ แม่อด รันทดเหงา น่าอนาถ เหลือล้ำ กรรมไม่เบา ให้คนเขา เรียกบุญปลูก ว่าลูกไร(อะไร) โถเวรกรรม ทำไว้ อย่างไรนั่น มิแปรผัน ต้องตอบเจ้า เข้ารู้ไหม คุณแม่พ่อ มีมากเหลือ เหนือสิ่งใด ท่านจากไป ฤๅจะหา ใครมาแทน
972
13
0
หน้าส่วนตัว
