ชมพูภูคา J.
ออกเดินทางตามหาความฝัน
ดวงตะวันดวงนั้นอยู่แห่งไหน
ณ ที่นี้ หมดสิ้นความเป็นไท
ก้าวเดินไปไขว่คว้ามาครอบครอง
สำเภาน้อยลอยกลางลำน้ำเชี่ยว
แล่นลดเลี้ยวเปลี่ยวดายร่ำร้อง
สองผู้เฒ่าโบกลาน้ำตานอง
เสียงกู่ก้องรอวันเจ้ากลับมา
ด้วยชีวิตมิเคยลิขิตได้
หากหัวใจรุมเร้าเพรียกหา
สิทธิเสรีภาพห่างไกลลับตา
ปรารถนาเพียงใดไม่มี
บนแผ่นดินแห่งนั้นที่ฝันถึง
ขอครั้งหนึ่งฝากหัวใจคนไกลนี้
แสนเหนื่อยล้ายากเย็นชั่วชีวี
ด้วยไม่มีสิทธิ์เสรีเท่าชนไทย
เป็นเพียงชนกลุ่มน้อยในรัฐร้าง
บนเส้นทางเผด็จการยิ่งใหญ่
ประชาชนหวนไห้เท่าไร
อำนาจไซร้ใครเล่าทัดทาน
เพียงความหวังมาเก็บเกี่ยวเสี้ยวความฝัน
อาระกั
1136
3
0
หน้าส่วนตัว
