มากคนศิลปากรสองข้างทาง เหตุใดช่างอ้างว้างแสนเปล่าเปลี่ยว เดินเดินไปทั่งที่ทางใช่คนเดียว แปลกจริงเชียวเงาเงียบมาทางใด มากคนเทียวเที่ยวเดินไปไปมา เสียงพูดจาจักรยานวิ่งผ่านใกล้ เสียงหยดน้ำตาตกผ่านหัวใจ สะอื้นไห้ในอกดังยังได้ยิน เมื่อลมผ่านสระแก้วแผ่วความหนาว ดวงใจร้าวหนาวรักยังไม่สิ้น เพียงเพียรหวังเวลาพาชาชิน ดังก้อนดินโดนไฟได้แข็งแรง แก้ไข | ลบ | 0 ความเห็น »
1481
2
0
หน้าส่วนตัว
