วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
อาจมีบ้างที่ร้องไห้เหมือนไร้หวัง
เพราะฉันยังปรับตัวไม่ค่อยได้
จำทนถือดอกไม้จันทน์ในหัวใจ
ไว้อาลัยความรักที่แหลกราน
คิดว่าตายดีกว่าจะอยู่ต่อ
ให้เสียงคนหัวร่อตามประหาร
น้ำใจเธอที่ให้ฉันช่างกันดาร
ทรมานอยากตาย...ฉันอยากตาย
เหมือนแสงแดดแผดเผาโลกลุกไหม้
ลมหายใจใกล้จะแตกสลาย
นอนหลับไหลไข้รุมร้องฟูมฟาย
ตื่นฝันร้ายสู่ภาวะสมดุล
กลับมาพบตะวันเช้าวันใหม่
รู้ซึ้งแล้วว่าโลกไม่ได้หยุดหมุน
ยังมีหมอกโปรยปรายไอละมุน
แสงแดดอุ่นทอประกายในดวงตา
ก็แค่ปรากฏการณ์แห่งความรัก
เมื่อใจทรุดก็หยุดพักเพื่อรักษา
ยังไม่สายเลยที่ฉันจะหันมา
เห็นคุณค่าและรู้จักรักตัวเอง
1044
2
0
หน้าส่วนตัว
