ก่อนนั้นในดวงจิตคิดว่างเปล่า ไม่เคยหนาวปวดร้าวแม้คราวไหน? อุปสรรคหนักแม้เสี่ยงมากเพียงใด มิหวั่นไหวก้าวไปต่ออย่างทรนง... แต่เมื่อใจหลงไปในทางรัก ไม่แน่นหนักดวงจิตคิดลุ่มหลง หัวใจแกร่งพ่ายแพ้อ่อนแอลง สิ่งประสงค์สะดุดหยุดลงพลัน... ลืมอุดมการณ์หัวใจวางไว้แล้ว คงไม่แคล้วหยุดนิ่งสิ่งเคยฝัน ความคิดเราเก่าก่อนตอนมุ่งมั่น มาไหวหวั่นด้วยคารมคมคำ... เหมือนพบใครสักคนทนตามหา เหมือนเวลาบรรเลงในเพรงกรรม เหมือนหัวใจเราพร้อมยอมถลำ เหมือนเราอยากจดจำเป็นตำนาน...
1589
11
0
หน้าส่วนตัว
