ไร้อันดับ
ในอ้อมแขนเนื้อแน่นดังแผ่นผา
โอบกายาเนื้อเหี่ยวที่เปลี่ยวเหงา
ความรู้สึกอ้างว้างเคียงข้างเงา
ใช้บรรเทาจากแขนที่แทนคำ
เพียงสัมผัสบางเบาให้เขารู้
ว่ายังอยู่เคียงเขาทุกเช้าค่ำ
แม้กอดนั้นบางเบาที่เราทำ
แต่เหมือนย้ำให้เขาได้เข้าใจ
สมัยเขาเนื้อแน่นเหมือนแผ่นผา
เขาเคยมากอดเราตั้งเท่าไหร่
ทุกทุกครั้งที่เราเศร้าฤทัย
หรือร้องไห้เขากอดตลอดมา
เช็ดน้ำตาให้เราตอนเราเด็ก
ตอนเล็กเล็กเด็กน้อยเฝ้าคอยท่า
รอให้เขามากอดตลอดเวลา
แถมเสื้อผ้าอาหารทั้งหวานคาว
ความอบอุ่นคุ้นนักความรักล้น
ถ่ายจากคนผ่านแขนแทนคำกล่าว
บอกถึงความรักมั่นอันยืนยาว
ไล่ความหนาวเหน็บจางจนห่างกาย
ในอ้อมแขนเนื้อแน่