พิมญดา
ชีวิตเศร้าเพราะรักง่ายเขาหน่ายรัก
อกจึงหักเป็นแผลใจใหญ่แสบสัน
มอบทั้งหมดใจที่มีให้เป็นรางวัล
สุดท้ายมันไม่มีค่าน่าเชิดชู
เพราะรักมากจึงยอมมอบกายชม
พอได้สมอารมณ์หมายเขาหน่ายหนี
พูดไม่ออกเราผิดเองเชื่อโดยดี
น้ำตาปรี่ล้นทรวงหมดทวงคืน
เขาทำเราไม่เหลือไว้ไร้ศักดิ์ศรี
เกรียติยศที่มีหายสิ้นไปในทันที
หมดแล้วซึ่งความดีที่สะสมมา
เจ็บอุราจนแทบแตกแยกจากใจ
ชีวิตเหมือนจมอยู่กับความทุกข์
คิดจะลุกจะนั่งทำไม่ไหว
ไม่มีแรงก้าวเดินสู้ต่อไป
หมดแรงใจเขาทำเราเศร้าเหลือเกิน
เขาคงนั่งยิ้มเยาะเพราะเราโง่
น่าโมโหตัวเองเป็นหนักหนา
อยากจะตายไปจากโลกหมดโศกา
ตายสมค่าที่โง่งมสมควรตาย
1220
3
0
หน้าส่วนตัว
