ในยามรัก หักเปลี่ยนพิษ ปกคลุมใจ ยากที่ให้ ใจพ้น ทนความเหงา ทุกข์สุขเศร้า เหงาโกรธ ความหลงเล่า ซึ่งเป็นเงา แหล่งเกิด ของความรัก ถึงจะดี จะร้าย สักเพียงใด อยู่ในใจ ก็พร่ำเรียก เพียกหานัก ซึ่งโล้ดแล่น เป็นทำนอง ของความรัก เวียนว่ายวรรค วกวน ไม่รู้พอ ยามรักนี้ หักเป็นเหงา เข้ายึดใจ จะมีใคร ไหนเล่า เข้าใจหนอ ซึ่งความเหงา ใจเศร้า เล่าทักทอ ยากนักหนอ ที่มีใคร เข้าใจ ซึ่งใจใคร
1323
3
0
หน้าส่วนตัว
