แดดเช้า
ณ ลานกว้างห่างฝันต่างวันใส
มีสักใครเดียวดายคล้ายหมดหวัง
ร้อนเปลวแดดแสดแสงแผดแรงชัง
ร้ายยิ่งกว่าถูกกักขังในกรอบกรง
ความเดียวดายขังใจใครคนหนึ่ง
ไร้เงาซึ้งเขียวสดใสให้เดินหลง
เวิ้งว้างฟ้าไร้ค่ามาวาดวง
ขีดรอยเท้าวางลงรอยทางใด
จุดสายตาขอบฟ้ากว้างกว่ากว้าง
แต่เส้นห่างใกล้ตาค่ายิ่งใหญ่
ที่ถักทอก่อหวังดั่งทวงใจ
คือใบไม้ ใบนั้น เหมือนฝันวาง
เป็นหลักฐานหว่านทางระหว่างคิด
เปล่งชีวิตใกล้ใกล้ไม่เหินห่าง
จะได้พบพุ่มไม้ในหว่างทาง
ร่มเย็นสร้างใจอุ่นอย่างคุ้นเคย
เธอเป็นถึง ใบไม้ จุดใจหวัง
และเป็นดั่งร่องรอยค่อยผลิเผย
มีคุณค่ากว่าใบไม้ร่วงละเลย
เหมือนเธอเอ่ยความสดใสไม่ไกลกัน
จึงมีแ
1686
5
0
หน้าส่วนตัว
