นิทานเรื่อง หมาป่า ฆ่าลูกแกะ พอแยกแยะ ความจริง ได้สิ่งหนึ่ง สันดานพาล ย่อมเกะกะ มุ่งตะบึง ไม่คำนึง ถึงเหตุผล ประกลใด อ่านแล้วพลอย นึกโกรธ โทษหมาป่า ว่าหยาบช้า น่าชัง ทั้งสาไถย กินลูกแกะ บอบบาง ช่างกระไร วางอำนาจ บาตรใหญ่ ใจทมิฬ หมาคือหมา ล่าเหยื่อ เพื่อปากท้อง ยังถูกจ้อง ประณาม หยามติฉิน ส่วนมนุษย์ ระราน ผลาญชีวิน กลับชาชิน โอหัง ดังชอบธรรม แถมอวดตน อารยะ งามประเสริฐ แท้ละเมิด ชีวา บ้าระห่ำ แฝงละโมบ อำมหิต จิตมืดดำ พฤติกรรม ร้ายกว่า หมาที่เป็น ความผิดหมา บร
5068
1
0
หน้าส่วนตัว
