หลงระรื่นเริงสีแสงแห่งไฟฟ้า หลงมายาลืมบ้านป่าเคยอาศัย หลงน้ำเมาเดินเข้าบาร์ลืมนาไพร หลงกรุงไกลไม่ถวิลกลิ่นโคลนตม มิกลับฐานคืนถิ่นเคยกินอยู่ มีความรู้มีชีวิตจิตสุขสม มิย้อนดูคนข้างหลังยังระทม แม่เจ้าตรมขมขื่นสะอื้นรอ ส่งจดหมายหวังเพียงลูกได้อ่าน จากไปนานมาเยี่ยมบ้างแม่ร้องขอ ใช่คืนหาเพียงเพราะว่าเงินไม่พอ น้องและพ่อก็ยังรอเจ้ากลับมา ตะวันลาเมื่อถึงคราใกล้พลบค่ำ เมฆครึ้มดำแผ่ทั่วโค้งขอบฟ้า ฝนโปรยปรายรินหลั่งคล้ายสายน้ำตา สะอื้นมาหวังเพียงว่าเจ้าคืนรัง