มาดแม้นมีคนชังดังแผ่นฟ้า
เหมือนนั่งเรือย้อนธาราไหลเร่งเร้า
ซ้ำคดเคี้ยวเลี้ยวลดลาดเหนือคาดเดา
คอยซัดเราให้เสียหลักหัวปักโคลน
แม้สักร้อยสักพันไม่หันมอง
จงตริตรองแต่ตนเถิดประเสิรฐเหลือ
อภัยเขาเราได้บุญหนุนจุนเจือ
ปล่อยเสือตะปบเงาเหนื่อยเปล่าเอง
๒๕ ธันวาคม ๒๕๔๗