กระบี่ใบไม้
วันเวลาช่างแสนสั้นในวันนี้
สะท้อนทุกความ...รู้สึกดี...รู้สึกได้
จำทุกความห่วงหวงเคยห่วงใย
แหลกสลายหมด...สิ้นไป...กับสายลม
ช่วงเวลาช่างแสนสั้น...หนอวันนี้
ไม่มีแม้เสี้ยวนาทีที่เหมาะสม
ความห่วงใยกลับคลับคล้ายของแหลมคม
กรีดจม ลึกล้ำ ไร้คำลา
อาจไม่มี ถ้อยคำขอโทษ
ตอบอารมณ์รู้สึกโกรธที่ทายท้า
มีแค่เพียงความอ่อนไหวในสายตา
บอกกับเธอเสมอมาไม่เปลี่ยนแปลง
รอคอยเธออยู่
ณ อีกฟากหนึ่งของประตูที่อับแสง
ยังคงผูกพัน...ต่อให้อีกฟากนั้นคือกำแพง
หนาวเหน็บอาจดูรุนแรง...แต่ที่ทิ่มแทงปวดร้าวกว่า...คือรอคอย
1689
1
0
หน้าส่วนตัว
