หน้าส่วนตัว
รักเดียว
มีรักเคยใจเดียว
มิคดเคี้ยวเหลียวแลหา
ปรนนิบัติกานดา
เสน่หาพาล้นใจ
กาลวันผันแปรเปลี่ยน
ดุจดังเสี้ยนหนามตอกไว้
ทิ่มแทงเกิดหนองใน
เจ็บแทบตายในรักนี้
หลงหรือคือวิปโยค
ถูกสับโขกจากโฉมศรี
หาเรื่องทุกราตรี
ผันชีวีเพื่อมีใหม่
สู้ทนจนแห้งเหือด
ดุจเขาเชือดเลือดหัวใจ
รินหลั่งทั้งนอกใน
คล้ายใกล้ตายวายชีวัน
นี่หรือคือความรัก
มอบใจภักดิ์ยังแปรผัน
นกน้อยต้องล่วงพลัน
เหลือเพียงฝันสั่นอารมณ์
ผู้ใดมิกลอกกลิ้ง
อย่าหวังอิงสิ่งภิรมย์
ร้อยเล่ห์เขาเห่ชม
คือลิ้นลมตรมกายใจ.
*** แก้วประเสริฐ.***
1199
18
0
