จำใจร่ำลาเพราะน้ำตาไม่อาจยื้อไว้ เธอไม่เคยเข้าใจฉันรั้งไว้ยิ่งไร้ค่า อ้อมแบนที่เคยอบอุ่นกลับไม่เหลือความเคยคุ้นในสองตา ความเหงากรีดหัวใจเหว่หว้ายากเกินกว่าตัดใจได้ลง จึงเหลือเพียงความทรงจำในวันเก่า กับรอยร้าวความเป็นเราเป็นได้แค่เขม่าผุยผง แค่อดีตผู้หญิงหนึ่งคนที่เฝ้าอดทนและซื่อตรง เมื่อเศษความรู้สึกจบลงฉันก็คงขาดใจ รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อันใดกับการรักเธอ แต่ทุกครั้งที่ลืมตาก็เพ้อหลับตาฉันยังร้องไห้ คืนนี้จะมีไหมซักคน ที่มาสนใจ การใช้ชีวิตหลังคนหนึ่งคนจากไปยากกว่าจะยืนได้คนเดียว
906
6
0
หน้าส่วนตัว
