หน้าส่วนตัว
หยาดตะวันที่ลับฟ้าจะลาโลก
ใจคนโศกเศร้าจิตเป็นหนักหนา
ความสมหวังพังทลายในพริบตา
อันขอบฟ้าโพ้นไกล...ไกลเกินไป
แสงแดดอ่อนอ้อนวอนในวันไหม่
เธอจากไปไม่เคยกลับมาสักหน...
ฉันรอรักรอคน...รอ...ทนใจ
แต่เหตุไฉนเธอลืมร้างห่างไกลกัน
ฝากสายลมที่ไม่เคยจะหยุดนิ่ง
ช่วยติติงเธอให้กลับมาหาฉัน
ฝากสายน้ำฝากสายใยไปให้เธอนั้น
ฉันจะจำไว้ว่าเธอ...คนหลายใจ...
1251
3
0
