คนกุลา
.
นั่งร่ายนำคำกลอนอักษรสาร
ร่ายตำนานเทพศรีกวีศิลป์
เพื่อถักถ้อยรอยจำย้ำดวงจินต์
หวังปั้นดินเป็นรวงร้อยดวงใจ
ยามเขียนบทอัศจรรย์ในวันก่อน
มาเหนื่อยอ่อนหนักเหน็บหนาวกว่าคราวไหน
เคยเขียนกลอนวอนเรื่องราวทุกคราวไป
ด้วยหวังใจเพียงสืบสานงานกาพย์กลอน
หลายเสียงเงียบเยียบมาหรือฟ้าโกรธ
บ้างพิโรธผ่านเพียงเสียงสะท้อน
ด้วยทั้งหมดที่รจน์ฤๅคือบทกลอน
ที่เรียนสอนสืบประสงค์ในวงวรรณ
คืนฟ้าร่ำดำสรวงแสนหน่วงหนัก
สายใยรักถักร้อยเป็นสร้อยขวัญ
คือสร้อยทอรอสายหลายคืนวัน
อาบด้วยจันทร์อวลฤดีกี่วันเพ็ญ
คืนเพียงเดือนมาเลือนลับพยับหมอก
ดับดวงดอกบุปผาเคยตาเห็น
มิมองมามุ่งหมายคล้ายเคยเป็น
ย้ำหยดเ
1941
25
0
หน้าส่วนตัว
