คนลานเทวา
แม้นจะกัดก้อนเกลือกินมิสิ้นฝัน
ดั่งตะวันผ่องแสงด้วยแรงหมาย
จะคอยกอบคอยกู้สู้จนตาย
สุขสบายเยี่ยงไรไม่นำพา
เพราะอำนาจมันไร้ในมือนี้
ยังแต่กลอนกวีเป็นที่หา
นำฝันสร้างให้ประจักษ์ในมรรคา
ด้วยถ้อยบทรจนาแห่งลำนำ
คือวิถีที่สร้างในทางมอบ
ไร้คำปลอบใดปลื้มให้ดื่มด่ำ
สื่อความคิดกับถ้อยบทที่จดจำ
เป็นบทคำจากใจให้แผ่นดิน
แม้นสิ้นแรงลับไปในวันหนึ่ง
ฝากคนึงในคำหวนถ้วนแดนถิ่น
หวังจักมีผู้คนได้ยลยิน
อย่ารู้สิ้นคนกล้าผู้ท้าทาย
แทนถ้อยคำย้ำฝากจากใจนี้
คือบทกลอนกวีที่สืบสาย
ตราบแผ่นดินสิ้นลับหรือกลับกลาย
บทสุดท้ายยังยืนยันอย่างมั่นคง
จั
1177
4
0
หน้าส่วนตัว
