คิมหันต์เวียนเปลี่ยนจากจำพรากลา หนาวแล้วหนาพาใจให้ไหวหวั่น แม้สวมผ้าหนานุ่มคลุมทั้งวัน ยังเย็นสั่นงันงกแน่นอกทรวง หากมีใครให้ฉันทุกวันอุ่น อบละมุนกรุ่นไอใคร่แหนหวง ให้เธออยู่คู่กันฉันเคียงควง เดินสู่ห้วงเหวรักลึกภักดี จะแนบกายคลายหนาวคราวมีลม คอยพัดข่มระดมมาพาสุขี ถอดเสื้อผ้าหนานุ่มเคยคลุมดี ห่มเธอนี้แนบเนื้อไม่เบื่อลา ฉันอบอุ่นละมุนไปด้วยไอรัก กอดเธอหนักรักมากยากกังขา สัมผัสผิวสยิวเธอเพ้อคอยมา ยามนิทราคาหมอนเธอนอนเคียง
601
2
0
หน้าส่วนตัว
