อาจไม่ใช่ คนที่ดี ในสายตา ที่ผ่านมา ไม่ถามว่า รักแบบไหน ฉันมันแค่ คนคนหนึ่ง ซึ่งห่างไกล ไม่อาจใช่ คนที่อยู่ ในใจเธอ...... ทนเจ็บปวด ทรามาน อยู่อย่างนั้น ผ่านคืนวัน ที่เงียบเหงา นี้เสมอ เป็นเพียงฝัน ไม่มีวัน ได้พบเจอ รำพันเพ้อ อยู่อย่างนี้ ทุกทีไป.... เอาหัวใจ ที่สับสน ของคนนี้ ไปทิ้งที ที่ไกลไกล บ้างได้ไหม ขว้างทะเล หรือดินกลบ หลบไปไกล หรือล้างใจ เป็นดวงใหม่ ลืมเสียที... หยุดเสียที พอเสียที อย่าได้หวัง ให้หัวใจ มันพ่ายพัง อยู่อย่างนี้ เจ็บให้พอ ช้ำให้พอ