เบื่อกับชีวิตตัวเอง ที่ยังคงเคว้งคว้างอยู่อย่างนี้ ไม่เลยสักวันที่หัวใจจะมี ความยินดีเข้ามาปลอบโยนใจ ฉันทุกข์ ฉันเหงา ฉันเศร้า เขาสุข สดชื่น แจ่มใส อยากหนีให้พ้นโลกนี้ไป เมื่อเขาไม่สนใจใยดี ห้องใหญ่เคยสดใสสุขสันต์ วันนี้ปิดลงตามวิถี เมื่อความรักที่จะเติมเต็มห้องไม่มี ห้องแห่งนี้ก็แคบลงไปกับตา หมอนที่เคยเปื้อนรอยยิ้ม หลับพริ้มวันที่เธอห่วงหา แต่วันนี้หมอนใบเดิมเปื้อนน้ำตา เมื่อความห่วงหาเธอไม่เหลือเลย เจอหน้าอยากส่งยิ้มให้ เธอไซร้กลับทำเมินเฉย ฉันแทบอยากตะโกน