ร้อยหนาม
น้ำตาฟ้า หลั่งท้น ปนสะอื้น
ดาษดื่น ทั่วแผ่นดิน อันไพศาล
วิปโยค โศกกำสรด ทุกวันวาน
เพลาผ่าน ผันเปลี่ยน มิเปลี่ยนแปร
คงมั่น ด้วยใจภักดิ์ สมัครจิต
มิมีสิทธิ์ คิดทวง ห่วงแยแส
เป็นได้เพียง สายลม ที่ปรวนแปร
ตามกระแส แห่งคลื่นลม โถมจนชิน
ฟ้าแดง แสงเด่น เร่งให้คิด
ตามนิมิต ฝันล่วง ได้ตัดสิน
เป็นแค่เพียง เศษผง ธุลีดิน
จักให้ผิน บินตาใคร ที่ไหนกัน
ณ ตรงนี้ ฟากฟ้า ยังทอรุ้ง
ประเสริฐรุ่ง มุ่งค่า ได้ประสาน
ฟ้าหลังฝน เบิกบาน งามตระการ
ในทุกยาม มุ่งไป กลางใจชน
ลุกขึ้น ด้วยพลัง ยังยึดมั่น
ความสำคัญ แห่งค่า ในทุกหน
เป็นพลัง ปลุกจิต กระสชน
ผู้ทุกข์ทน ให้ลุกสู้ พร้อมหยัดยืน
ผิดหวัง
0
0
0
หน้าส่วนตัว
