นั่งมองดูเม็ดฝนร่วงหล่น เหตุใดวันนี้ฟ้าจึงหม่นเศร้า หรือเพราะฟ้ามองเห็นคนอย่างเรา เงียบเหงาเหว่ว้าเดียวดาย มองดูเม็ดฝนไปเรื่อย-เรื่อย ใจทีล้าเหนื่อยเองยังไม่หาย จึงปล่อยเม็ดน้ำตาให้พร่างพราย รินไหลเอ่อล้นมากมายจากสองตา นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่มีเธอ ไมพบเจอคนที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า เธอหายไปพร้อมใครที่เข้ามา หยุดวันเวลาฉันไม่ให้เดินก้าวต่อไป ตอนนี้ฉันอยู่ได้เพราะฝันละเมอ คิดพร่ำเพ้อสักวันเธอกลับมาใกล้ ทั้งที่ความเป็นจริงคอยตอกย้ำในหัวใจ รอมานานแล้วเท่าไหร่ไม่เห็นเธอหวนคืนมา
935
5
0
หน้าส่วนตัว
