หน้าส่วนตัว
เรือกระดาษ ลอยสาย สู่ปลายน้ำ
บรรทุกช้ำ มากนัก ช่างหนักเหลือ
ขาดความรัก อุ่นไอ ใส่ลำเรือ
หวังได้เจือ หวานบ้าง เป็นบางคราว
พอถึงกลาง ธารา ห่างผาผืน
โต้ลมคลื่น ให้หวั่นไหว ใจเหน็บหนาว
เรือรักน้อย ลอยคลื่น คืนฟ้าพราว
สิ้นแสงดาว รักร้าง ให้คว้างใจ
เหลือเพียงซาก แหลกเหลือ ของเรือรัก
เพียงผ่อนพัก ใจร้าว รอคราวใหม่
ยังล่องเรือ ยับเยิน เผชิญไป
สู่ฝั่งใจ ใครคนหนึ่ง ที่ซึ้งกัน
ทิพย์โนราห์ พันดาว
1921
3
0
