ไหมแก้วสีฟ้าคราม
หนึ่งตะวันมั่นรักเดียวเกี่ยวดาวฟ้า
ส่องแสงหล้าสู่โลกสวยรวยสีสรร
มิหน่ายแหนงแคลงขุ่นหมุนเวียนวัน
ยังมุ่งมั่นผันโคจรร้อนหนาวเย็น
แสนโดดเดี่ยวเดียวดายในหน้าที่
รุ่งรวีทอแสงสร้างทางมองเห็น
อยากพักใจเคียงคู่ครองน้องเดือนเพ็ญ
ให้ลำเค็ญมิเว้นวรรคพักผ่อนกาย
หมุนเวียนวนจนวันนี้มิมีพัก
มั่นคงนักจักรวาลกาลมุ่งหมาย
ย่ำทิวาราตรีมิคลอนคลาย
เช้าสายบ่ายเห็นตะวันพันหมื่นปี
ตะวันอยากพักร้อนนอนอยู่บ้าน
คร่ำการงานกาลเวลาน่าหน่ายหนี
แถมมนุษย์บ่นโลกร้อนกร่อนชีวี
ดวงสุรีย์อยากลาลับกลับเวียงวัง
ถ้าโลกนี้ไร้แสงสุรีย์ส่อง
คงหม่นหมองมืดหม่นไร้มนต์ขลัง
ชีวาลัยสลายสิ้นภินท์พัง
อนิจจังโลกสูญดับล
1533
7
0
หน้าส่วนตัว
