มณี
มหัศจรรย์แห่งรักนี้เป็นพยาน
สถิตย์ ณ หทัยกลางซึ่งห้วงเหว
ธ เยือกเย็น ฤารุ่มร้อนดั่งไฟเปลว
ดุจองค์เอวแอบแนบชิดปลิดกายลา
แผ่วกระซิบแม้นไกลลิบให้ลุ่มหลง
ณ วังวนหวงห้วงเสน่หา
นานเท่านานรักไม่คลายหน่ายอุรา
แม้ตราบฟ้าสิ้นสลายมลายไป
เส้นสายใยใสสะอาดบริสุทธิ์
กรอเชื่อมจุดดุจปุยเงินยวงไหม
ลิ่วลอยริ้วพลิ้วรักษ์จักรหัวใจ
ดำรงไซร้ไร้กาลวารเวลา
อุบัติ ณ บริสุทธิ์สู่สุดยอด
พรั่งพรูพลอดออดอ้อนพรปริศนา
รังสรรค์เสียงเพียงบรรเลงเพลงศิวา
ดุจอุมาบริสุทธิ์แทรกซับภายใน
ดำรงซึ่งแสงฉายโชน ณ เบื้องหน้า
ส่องเจิดจ้าลำแนวตั้งรั้งไร้ไหว
กระแสหลากทบระนาบ ณ กลางใจ
สถิตย์ในสงบนิ่ง ณ แกน
1877
9
0
หน้าส่วนตัว
