เพชรพรรณราย
ตั้งแต่หนาวเมื่อคราวนั้นฉันแพ้พ่าย
ใจก็หมายให้หายเศร้าความเหงาหงอย
พยายามห้ามคิดปิดร่องรอย
ไม่ยอมปล่อยให้พลอยว่างร้างจากงาน
ก็นานแล้วที่แคล้วคลาดพลาดจากรัก
ความอกหักยังปักแน่นแสนสงสาร
ในหัวใจไม่ลืมหนอทรมาน
เหมือนมันผ่านเมื่อวานก่อนนอนปวดใจ
หนาวถึงฝนยังหล่นรินกินน้ำตา
ยังพร่ำหาค่ารักเก่าเหงาหวั่นไหว
ความเจ็บปวดรวดร้าวผ่าวทรวงใน
ใจเป็นไข้ไร้รักษายาไม่มี
เพราะพิษรักปักใจให้เรื้อรัง
ยังเกาะกรังฝังแน่นแผ่นอกนี่
ฝังรากลึกผนึกยังห้องทั้งสี่
ใจจึงมีแต่ชี้ช้ำจำไม่วาย
คงจ่อมจมบ่มพิษติดแน่นหนา
กาลเวลารักษาได้คงไม่หาย
ตราบชีวิตลิขิตอยู่ไม่รู้คลาย
จนสุดท้ายลมหายใจได้สิ้นลง