ปากเอ๋ยปาก ชิมรสหวานมากมากจนชาเฉย แล้ววันหนึ่งที่หวานห่างจากอย่างเคย ลิ้นเจ้าเอยก็เพิ่งรับเพิ่งรู้รส ด้วยชินมาเสียนาน กี่คำเคี้ยวนั้นก็หวานไปเสียหมด ไม่เคยมีรสอื่นมาแทนทด ไม่เคยรับเคยรู้รสอื่นอื่นใด พอห่างหวาน แค่คิดถึงเรื่องวันวานก็ขมไหม้ สะดุ้งเจ็บเหมือนว่าโดนใครจี้ไฟ เพียงก้มหน้าน้ำตาไหล ซ่อนน้ำตา แค่จากหวานแล้วมาจืด ก็แค้นคอกลืนฝืดจนลิ้นปร่า แค่คนหนึ่งที่เคยรักหักใจลา ใยจึงเจ็บจึงปวดกว่าไม่มีรัก ชินหวาน.. ภาพวันวานนั้นปวดดังศรปัก ไม่ชินเลยกับใจที่ไร้รัก ติดในหวานเมื่อมาหัก จึงขมคอ
1516
4
0
หน้าส่วนตัว
