อัลมิตรา
..๏ นกเดี่ยวฯบินลัดฟ้ามาปกป้อง
ฉันที่เคยหม่นหมองจนร้องไห้
อยากอิงแอบอกอุ่นละมุนละมัย
ความทุกข์ใจก่อนนั้นคงบรรเทา
แม้นไม่ใช่บุคคลที่ค้นหา
แต่ชะตากำหนดบทให้เขา
ประหนึ่งด้ายเส้นน้อยปลายก้อยเรา
ผูกโยงเข้าเป็นเกลียวมาเกี่ยวดอง
คราวที่ฉันย่ำแย่เพราะแพ้พ่าย
เขายังหมายมั่นจิตคิดเกี่ยวข้อง
ยามเสียทีพลาดพลั้งยังประคอง
ทุกคำร้องเขารับรู้พร้อมดูแล
เปรียบฉันคนสิ้นไร้ในคุณค่า
เขาเมตตาปลอบขวัญตอนฉันแย่
เทียบกับเขาคนนั้นที่ผันแปร
ก็รู้แน่ผู้ใดให้รักจริง
แด่นกเดี่ยวฯอีกหนคนเชียงใหม่
เพราะประจักษ์หัวใจค่าใหญ่ยิ่ง
แต่เหมือนกรรมวิบากยากพักพิง
เรื่องบางสิ่งเสียดายมันสายเกิน ๚ะ๛
.
1496
18
0
หน้าส่วนตัว
